Sprawozdanie z Konferencji Ciało – Edukacja – Umysł. Wielkie tezy i przegląd /nowych?/ koncepcji / praktyk edukacyjnych, która miała miejsce w dniach 3-4 grudnia 2008 roku w Polsce, na Wydziale Nauk Pedagogicznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Organizatorami konferencji był Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz Wyższa Szkoła Gospodarki w Bydgoszczy. W skład Komitetu Naukowego weszli:

„What is mind? No matter. What is matter? Never mind.” – ta gra słów przytoczona przez Geralda Edelmana oddaje istotę dualizmu kartezjańskiego, który dziś, jeśliby sparafrazować inne zdanie Edelmana, zdaje się prześladować jeśli nie wszystkich, to wielu filozofów, teologów, pedagogów, menedżerów. Jaka jest relacja między ciałem i umysłem? Czy jesteśmy skazani na myślenie dualistyczne, czy może zmuszeni jesteśmy wybrać jeden z monizmów – materializm lub mentalizm? Czy jest jakaś metoda integralnego widzenia dwóch rozdzielnych, według dualistów, fenomenów? Jak można rozwiązać problem ciała – umysłu, określony przez Schopenhauera „węzłem wszechświata”?

Celem konferencji był przegląd koncepcji i praktyk przekraczających dualistyczne bądź zredukowane pojmowanie rzeczywistości. Lista pytań frapujących współczesnych myślicieli jest długa. My zdecydowaliśmy się na wybór następujących kontekstów dla edukacji: Dlaczego „cztery ćwiartki” Wilbera? Dlaczego „ścieżka prawej i lewej ręki”? Dlaczego dynamika spiralna Graves’a? Dlaczego duchowość i religijność? Dlaczego Self i świadomość? Dlaczego integralny rozwój? Dlaczego przedsiębiorczość? Dlaczego systemologia i antroposystem? Dlaczego integralne zarządzanie? Dlaczego mikro i makroświat? Dlaczego prymat abstrakcji? Dlaczego zasada nieoznaczoności Heisenberga? Dlaczego z chaosu ku porządkowi? Dlaczego determinizm i probabilistyka? Dlaczego pole morfogenetyczne Sheldrake,a? Dlaczego zbiorowa nieświadomość Junga?

Oto uzasadnienie powyższych pytań.